Heftig! Midden in de zware aardbeving

Zondagavond genieten we in de camper na van een heerlijk dagje. We zijn ‘s ochtends naar de kerk geweest, daarna nog op de koffie gegaan bij een superaardige, kwieke, 80-jarige Nederlandse man en toen de wijngaarden van de Marlborough Wine Region in gegaan voor een aantal proeverijen en een lekker flesje. ‘s Avonds op de camping in Kaikoura bleek de wifi goed genoeg voor Netflix, dus dat was helemaal een feestje. We gingen dan ook wat later naar bed dan normaal; rond een uur of 12 maakten we ons klaar. Ik ging nog even naar de wc, in een gebouwtje 50 meter verderop en Chris maakte het bed vast op.

Ik knipte het centrale licht aan in de toiletruimte, voordat ik het wc hokje in ging. Toen ik klaar was en het hokje uit wilde komen, ging ineens het licht uit. Raar, wie zou het licht uitdoen terwijl er nog een hokje bezet is? Bovendien hoorde ik het lichtknopje niet. Toch wat voorzichtig ging ik het hokje uit, in het donker, kijkend wie daar was. Ik zag niemand. Maar ik zag wel wat bewegen. Nog geen seconde nadat het licht uit was gegaan, begon het hele wc gebouw te bewegen. Gauw liep ik naar buiten en onderweg naar de camper bewoog de grond als een malle. Ik begon te rennen. De grond bewoog heftig alle kanten op en ik werd van links naar rechts geslingerd; gelukkig bleef ik overeind. Ongelooflijk, dit kan niet waar zijn, ik zit gewoon middenin een freaking aardbeving!!! Alles piept en kraakt en maakt lawaai. Rennen. Naar de camper. Daar is Chris, dan zijn we samen en dan zijn we veilig. Ik trok de deur open en plofte naast Chris neer op het bed.

Chris was tijdens het heftigste deel van de beving in de camper en dacht in eerste instantie dat iemand aan de stroomkabel van de camper liep te sjorren, voordat de camper heel hevig begon te schudden en hij besefte wat er aan de hand was. We hielden elkaars handen vast en keken angstig om ons heen. Hoe lang duurt dit? Wat gaat er gebeuren? Dit voelt wel heel heftig. We bidden het Onze Vader ik vraag God om ons en iedereen hier te sparen. Daarna wordt het stil. Met een zaklampje lopen we naar buiten, op zoek naar… Ja, naar wat eigenlijk? Iemand die kan zeggen wat we moeten doen? Iemand die uitlegt wat er aan de hand is? Iemand die kan zeggen wat nou wijsheid is in deze situatie? Een aantal andere kampeerders komt ook naar buiten en samen bepraten we hoe bizar deze situatie is. Eén van de anderen gaat weer naar binnen, “Have a safe night”, zegt hij nog. Ik denk ook dat het over is, maar niets blijkt minder waar. Er volgen nog een aantal naschokken en mijn eigen benen staan ook te trillen.

20161114_111128  dsc04847

Ik zie dat één van onze buren vanuit het camping kantoor naar zijn camper terugloopt en vraag hem naar nieuws. We zitten dichtbij de zee en mogelijk komt er straks een tsunamiwaarschuwing, dus het is verstandig om naar ‘higher ground’ te gaan. We lopen zelf nog even naar de eigenaresse om het te bevestigen en te vragen waar dat higher ground dan is en krijgen een paniekerig antwoord; het rare is dat zij verder helemaal niet de camping over gaat om mensen hiervoor te waarschuwen. Wij alarmeerden nog maar de buren die ons een safe night hadden gewenst, dat het wellicht niet verstandig was hier te blijven staan. Daarna ruimden we gauw de losse spullen in de camper op en gingen op weg. Na een minuut of vijf kwamen we op een plek waar ontzettend veel mensen op straat waren en overal langs de straat en in de berm auto’s en campers geparkeerd stonden. Hier maar een plekje zoeken dan. We zetten, nog steeds half in shock, de nieuwszender op, maar dat gaat vooral over mensen die de aardbeving gevoeld hebben en waar zij nu zijn. We krijgen niet echt informatie over wat nu verstandig is. We blijken overigens op een topplek te staan, tussen het politiebureau en het (kleine) ziekenhuis in!

We besluiten een kijkje buiten te nemen en lopen naar het politiebureau. Daar adviseren ze ons naar het assembly point in het ziekenhuis te gaan, maar als we daar naar binnen willen, vertelt een brandweerman dat dat alleen bedoeld is voor gewonden. Logisch natuurlijk. In elk geval weten we wel dat hier zich veel mensen verzamelen en dit een logische plek is om informatie te krijgen. Vlakbij onze camper staat een groepje locals met een transistorradio. Hier blijven we het grootste deel van de nacht hangen zodat we up to date blijven. We blijken vlakbij het epicentrum te zitten (7.8 op de schaal van Richter) en na een tijdje komt dan toch de tsunamiwaarschuwing, maar we blijken hoog genoeg te zitten om veilig te zijn. Fijn, die locals die hier verstand van hebben en dit vaker meemaken (alhoewel niet zo’n heftige).

dsc04872  dsc04884

De naschokken volgen elkaar inmiddels in steeds lager tempo op, maar iedere keer als er een schok is, schrik ik weer. Na een tijdje besluiten we toch maar onder de dekens te kruipen, omdat het ook erg koud is. Lang slapen we niet; na een uurtje kan ik nog steeds niet slapen door de naschokken (ik ben steeds bang dat er nog een aardbeving komt) en moet ik ontzettend nodig plassen! We gaan er weer uit en er blijken overal Dixie’s te zijn neergezet. Het is inmiddels rond half vijf als we weer bij de groep locals komen staan en ze vertellen dat er bij het ziekenhuis wifi schijnt te zijn. Fijn! Wifi! Nu kunnen we het thuisfront updaten. We hebben natuurlijk geen idee of dit nieuws uberhaupt Nederland heeft bereikt, maar als dat het wel heeft, weten we een aantal zeer bezorgde mensen die we graag willen gerust stellen.

Heel fijn om al die bezorgde berichtjes op Whatsapp en Facebook te krijgen. Heerlijk ook om via Whatsapp even met mijn moeder te bellen. We blijven net zo lang staan tot alle berichtjes zijn beantwoord en gaan dan terug om te horen of er nog nieuws is. De tsunamiwaarschuwing blijft van kracht en de wegen rondom dit dorp zijn afgesloten; beschadigd, tunnels niet veilig en bruggen ingestort. De stroom is nog steeds uitgevallen en ook water is er niet. Ik geloof dat we hier nog wel een tijdje zitten. Vroeg in de ochtend wordt de tsunamidreiging ingetrokken en besluiten we te kijken bij de Visitor Information Centre of daar iets bekend is. Alles in het centrum is dicht, er zijn wat winkelruiten gebroken en een heleboel winkels zijn van binnen een puinhoop. Locals hebben het ook over huizen die verzakt zijn, waterschade, kapotte dingen en troep overal. We hebben met ze te doen, maar ze zijn zelf vrij nuchter. Het is nou eenmaal gebeurd en de verzekering dekt het wel.

dsc04840  20161114_073452

Intussen is het rond 8.00 uur ‘s ochtends, zijn we doodop en proberen een paar uur te slapen. Het blijkt dat het openen van de wegen zeker twee dagen gaat duren, dat de stroom er voorlopig ook niet op zit en we zuinig moeten zijn met drinkwater. Gelukkig hebben we in de camper een (bescheiden) voorraad eten en voorlopig genoeg water. We spenderen onze dag grotendeels voor het ziekenhuis, waar het grote grasveld en de parkeerplaats een soort van omgetoverd zijn tot camping (best gezellig eigenlijk). Drie helikopters vliegen af en aan vanuit ditzelfde grasveld. We houden de updates in de gaten, zoeken af en toe het wifipunt op, lopen een rondje door het centrum, slapen wat bij en praten over hoe bizar dit allemaal is.

Voor nu zijn we prima veilig, al ziet het er naar uit dat we hier wel een paar dagen vast zullen zitten. Het was écht even heel eng tijdens die heftige beving en vlak daarna en het is bizar dat er nu, ruim 19 uur na de beving, nog steeds af en toe naschokken zijn. Het was een heftige nacht, maar we zijn heel blij en God dankbaar dat we veilig zijn en niet gewond!

20161114_055706

12 Comments

  1. Tjonge wat een verhaal…Heftig zeg!! En ook een beetje onwerkelijk als de grond onder je begint te schudden.
    Heel veel sterkte lueve Chris en Herma!! ….met de naschokken en het vast zitten op 1 plek. We denken aan jullie en bidden voor jullie. Liefs

  2. Lieve Herma en Chris,
    Wat een afschuwelijke gewaarwording die jullie nu ondervinden. Gelukkig is jullie niets overkomen
    daar zijn wij dus blij mee. Ook wij gedenken in ons gebed voor jullie behoud en probeer verder te gaan
    met de avonturen maar dan zonder problemen. Wij blijven als het ware mee reizen.
    Vrijdag 18 november met Roos naar de orthopeed,hangt veel vanaf, belasten of niet belasten.
    Lieve groeten van Roos en Piet.

  3. sjonge.jonge! het lijkt wel een horrorfilm! Gelukkig zijn jullie gespaard! heel veel sterkte verder!!! hou van jullie!! liefs, Hinke.

  4. Heftig…. onwerkelijk…. volgens mij is die angst niet te beschrijven.
    Hoop dat jullie gauw de draad van jullie droomreis kunnen oppakken!
    Liefs Anton, Robin en Eline

  5. Wat fijn dat het goed met jullie gaat en dat jullie veilig zijn. Een ervaring rijker die je liever niet had gehad.
    Hopelijk kunnen jullie het genieten gauw weer herpakken.

    Sterkte met alles

    1. Dank je wel! Nee, liever niet inderdaad. Hoewel ik het denk ik vervelender vind dat het er naar uitziet dat er een week van onze reistijd af gaat hierdoor.. Niks aan te doen. We genieten nu in elk geval even van mooi weer en een mooi uitzicht!

  6. Hoi Herma en Chris,

    Fijn te lezen dat jullie in goede handen zijn en veilig.
    Als de wegsituatie niet snel beter wordt zou ik jullie adviseren je reis- annuleringsverzekeraar te contacten over repatriation van jullie camper en wellicht een vlucht terug naar Northern-Island of Australia. Van uit daar wel verder genieten. Deze naschocks kunnnen nog weken aanhouden. Kijk op http://www.geonet.org.nz voor continue minute-by-minute overzicht. Een paar minuten geleden nog een severe afterschock.
    Je camper is dadelijk hopelijk niet your stumbling block om verder te kunnen. Bel ook verhuurder om advies. Sterkte en Gods zegen; we houden jullie situatie de hele dag in de gaten.

    1. Bedankt, Jos en Frida! Lief dat jullie zo meeleven 🙂 Voor nu wachten we tot de weg landinwaarts opengaat, ze verwachten dat dat zaterdag gebeurt. We hopen het! We hebben inderdaad ook contact met onze verzekering en de camperverhuurder. Als we nu evacueren moeten we alsnog al die tijd in Christchurch wachten tot onze camper hier weg kan, ze hebben geen vervangend vervoer namelijk. Dus dan wachten we liever hier, waar we alles bij de hand hebben. We hebben het goed voor elkaar, hoor: overdag hebben we stroom, we hebben genoeg eten en water en we slapen op een veilige plek. Het houden per dag de ontwikkelingen in de gaten, maar het is nu vooral afwachten. Dank je wel voor jullie bezorgdheid!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *