My travels: over olifantenbroeken en een goed boek

Onze tweede keer in Phnom Penh! Ik blijf het een fijne stad vinden. De vorige keer dat we er waren, konden we niet lang blijven en besloten we de stad later nog een keer aan te doen, aangezien het toch op de route lag. Best gek eigenlijk, want je komt op plekken waar je al bent geweest en niet alles is meer nieuw. Wel hadden we een andere slaapplek uitgekozen: een goedkoop maar fijn hostel met vierpersoonskamers. En de lekkerste douche ooit! Ook niet verkeerd, na drie dagen alleen koud water.

Tweede keer Phnom Penh

In Phnom Penh bezochten we Wat Phnom, de hoodtempel van de stad en zagen we voor het eerst op deze reis aapjes! Een heel leuk gezicht natuurlijk, maar ik kom liever niet te dichtbij. Verder zijn we nog naar de Centrale Markt geweest; een (tot mijn verbazing) behoorlijk gestructureerde, grote markt, waar je echt van alles kunt kopen. Van sieraden en gadgets tot kleding, schoenen en uiteraard souvenirs en eten. Eindelijk heb ik een leuk tasje gescoord! Daar was ik al de hele tijd naar op zoek, om ‘s avonds wat dingetjes mee te kunnen nemen zonder dat je met een rugzak hoeft te slepen. In Sapa vond ik een leuke, maar die bleek ontzettend af te geven op mijn kleding!

dsc02489  dsc02501  dsc02520  dsc02517

Ik en mijn olifantenbroek

Ik ben overstag gegaan voor een olifantenbroek… Voor degene die niet weet wat dat is: in Azië zie je er veel toeristen (backpackers) mee lopen, zo’n hele dunne wijde broek in de meest vreselijke, drukke prints. Vaak dus met olifanten in het patroon. Uiteraard zitten ze fantastisch en kosten ze geen drol, vandaar dat iedereen er in loopt. De enige lange broek (naast mijn spijkerbroek voor in Nieuw Zeeland) die ik mee had, is mijn afritsbroek. En soms (oké best vaak) heb je gewoon geen zin om daar in te lopen. En zeker nu we in malariagebied zijn, vind ik het fijn om ‘s avonds een lange broek aan te kunnen, zonder het direct heel heet te krijgen. En dus verwelkom ik de olifantenbroek in mijn leven. Maar dan wel met een zwart/wit print en zónder olifanten!

Tot zover mijn modecrisis op reis. Na het geweldige Royal Palace bezocht te hebben en met poncho’s in de stromende regen door de ondergelopen straten te hebben gelopen, was het tijd voor de volgende plek: Battambang! Een relaxt plaatsje in het westen van het land, dat we bereikten na eerst een uur op de bus te wachten en er daarna nog een uur of zeven in te zitten. De bussen en wegen in Cambodja zijn wel iets minder comfortabel dan in Vietnam, maar met een goed boek vliegt de tijd.

dsc02530  regenherma

First they killed my father

Dat goede boek is momenteel trouwens “First they killed my father” van Loung Ung. Een, tot nu toe, heel aangrijpend boek over de tijd dat de Rode Khmer Cambodja in zijn greep had. Geschreven door een overlever, een meisje van destijds vijf jaar oud, die met haar familie uit de stad Phnom Penh wordt gedreven en gedwongen wordt te werken op het platteland met veel te weinig eten. Ik laat het weten als ik hem uit heb, maar tot nu toe vind ik het echt een aanrader. Zeker als je door Cambodja reist.

Het verhaal van deze kleine Loung komt dichterbij als onze gids in Battambang zelf vertelt over hoe hij deze tijd beleefd heeft. Het boek begint met een author’s note waar o.a. in staat: “Though these events constitute my experience, my story mirrors that of millions of Cambodians. If you had been living in Cambodia during this period, this would be your story too.” Daar moest ik aan denken toen we hoorden dat onze gids Mr. Fie een soortgelijk verhaal had en vertelde dat hij geen broers en zussen heeft (daar vroegen wij naar), omdat hij net 2 jaar was toen zijn ouders door de Rode Khmer werden omgebracht. Simpelweg vanwege hun beroep: leraar. Ze waren opgeleid en daarmee een bedreiging voor de ideale samenleving volgens de Rode Khmer. Hij vertelde dat veel mensen in zijn omgeving geen familie hebben. Dat hij in een soort weeshuis woonde en hij in de jaren die volgde erg veel honger heeft gehad. Ze kregen maar één bakje rijstenpap per dag. Kinderen verraadden hun ouders, door de waarheid te vertellen over wat hun beroep was, in ruil voor eten. Verschrikkelijk toch. Toen hij 10 jaar was, viel er een bom op zijn school; in zijn klas overleden 15 van de 20 kinderen. Hij heeft er nu nog een litteken op zijn voorhoofd van. Door zijn verhaal besefte ik me dat mensen letterlijk nog dagelijks leven met de ellende die de Rode Khmer heeft veroorzaakt. Ik zag het steeds als geschiedenis, en dat is het natuurlijk ook, maar hierdoor komt het erg dichtbij. Deze man is net 40 en heeft het nog meegemaakt. Ik ben blij dat hij nu gelukkig is met zijn vrouw en vier kinderen.

dsc02757  dsc02704  dsc02579  dsc02707

En nu nog de leuke dingen

Gelukkig zijn er nog genoeg mooie en leuke dingen gebeurd! Zo zagen we in de omgeving van Battambang prachtige tempels, grotten, reden we langs rijstvelden en dwars door het platteland (zelfs zélf een stukje gereden in de tuktuk!), aten we een lekker bamboesnackje, beklommen een berg met mooie natuur, zagen nog meer aapjes en een vleermuizengrot, van waaruit iedere avond honderduizenden vleermuizen hun weg naar buiten zoeken. Een eindeloze zwerm vliegt in een lange rij door de lucht; een mooi schouwspel om te zien. Ook aten we drie dagen heerlijk en goedkoop op de nachtmarkt, dronken een drankje in de skybar met uitzicht op de stad en maakten een ritje op de beroemde bamboo train; dé attractie van Battambang, die uiteindelijk heel toeristisch en niet zoveel aan bleek.

dsc02567  dsc02635  dsc02619  dsc02745  dsc02600  dsc02728

Battambang bleek ook weer een heel fijn stadje, vergelijkbaar met Kampot, maar iets groter. Wel net zo’n relaxte sfeer en prachtige omgeving. Vandaag kwamen we aan in Siem Reap, waar we morgen de tempels van Angkor Wat zullen gaan verkennen. Ik ben benieuwd!

8 Comments

  1. Mooi verhaal, interessant om te lezen wat jullie allemaal zien en beleven. Leuk om jullie te zien genieten!
    Wat goed dat je dat boek leest! Zo leer je niet alleen de leuke en toeristische dingen van het land….

    Wat fijn dat we je 1e vlog gezien hebben, volgen er meer :p???

    Liefs Marthijn en Geanne

  2. Leuk! Ik moet eerlijk zeggen dat wij Phnom Penh niet een heel leuke stad vonden. Vooral heel chaotisch, vies en de mensen ook niet heel vriendelijk. Wel vond ik The Killing Fields onwijs indrukwekkend en ik ben blij dat we daar zijn geweest. Goede tip van het boek! Ik ga kijken of ik ‘m online kan vinden.. Die olifantenbroek, haha ik ben stug nee blijven zeggen en heb er dus geen. Wel van die fijne lange, dunne broeken uiteraard maar dan met andere prints 🙂

    1. Grappig, wij vonden Phnom Penh juist niet zo chaotisch in vergelijkig met bv. Ho Chi Minh en Hanoi. Maar we werden wel gek van alle tuktuk chauffeurs! We zaten wel in laagseizoen trouwens, misschien dat dat nog scheelt?
      Ja, het boek is zeker een aanrader! Bizar dat het echt gebeurd is en erg goed geschreven.
      Haha ja de olifantenbroek, ik noem ze allemaal zo 😉 Maar er is op mijn exemplaar gelukkig ook geen olifant te vinden! Toch heb ik het gevoel dat ik in m’n pyjamabroek loop 😉 Maar hij zit heerlijk!

  3. Heerlijk om mee te genieten met jullie reis. Bijzonder en pittig verhaal zeg over her boek en over jullie gids. Indrukwekkend!
    Ik ben een reisverhalen-inhaalslag aan het maken… 😉
    Liefs

  4. Heerlijk om mee te genieten met jullie reis. Bijzonder en pittig verhaal zeg over her boek en over jullie gids. Indrukwekkend!
    Ik ben een reisverhalen-inhaalslag aan het maken… 😉 Liefs uit Zeist

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *