My travels: na een week evacueren per marineschip

In het blog dat ik schreef vlak na de heftige aardbeving in Kaikoura, had ik het nog over hoe bizar het was dat er 17 uur na de aardbeving nog steeds naschokken te voelen waren en dat het zeker nog twee dagen zou duren voordat de weg open zou gaan. Nu weet ik wel beter. Want op dag vijf, onze laatste dag in het dorpje, voelden we nog steeds af en toe een naschok. En de landinwaartse weg die het snelst gerepareerd kon worden, is nu, elf dagen na de beving, nog steeds gesloten.

Al met al hebben we een volle week vast gezeten, met de laatste twee nachten op een marineschip. De eerste dag stond vooral in het teken van bijslapen (we waren de hele nacht opgebleven), informatie inwinnen en rondkijken in het dorp om te zien wat de schade was. De dagen erna werd pas duidelijk hoe zwaar de beving werkelijk was en hoeveel gevolgen dat met zich meebrengt. Het dorpje Kaikoura was werkelijk de slechtste plaats waar je kon zijn op dat moment. Zoals de nieuwsberichten zeiden, waren we “compleet afgesloten van de buitenwereld”. Hoewel dat wel heel dramatisch klinkt, was het feit wel dat de enige drie toegangswegen naar het dorp compleet beschadigd en dus gesloten waren. Daar zit je dan. Maar we hielden goede moed! De berichten waren steeds dat de landinwaartse weg zo snel mogelijk geopend zou worden.

Onze dagen in Kaikoura

En zo brachten we de volgende paar dagen in Kaikoura door. We hadden het best goed voor elkaar: overdag mochten we gratis op ‘onze’ camping staan om aan de stroom (die het na twee dagen weer deed) te hangen en tegen de avond reden we terug naar het ziekenhuis, waar we de nacht doorbrachten. Voor het ziekenhuis was een parkeerplaats en een groot grasveld, waar met de dag steeds minder en minder campers en tenten stonden. Vanaf dit grasveld vlogen alle dagen drie helikopters af en aan met gewonden uit het ziekenhuis, goederen om te bevoorraden en mensen om te evacueren. Vanaf de camping was alles op loopafstand en we liepen regelmatig het dorp door, naar de toeristeninformatie voor de laatste updates, naar het centrum van het Rode Kruis voor een maaltijd (toen onze eigen voorraad flink geslonken was), naar het ziekenhuis voor wifi en iedere dag om 13.00 uur was er een town meeting. Ondertussen evacueerden steeds meer toeristen (vooral degenen zonder slaapplaats) en werd het steeds rustiger.

dsc04857  dsc04859

De verwachting bleef dat zaterdag de weg open zou gaan. Wij besloten, samen met vele anderen, te wachten zodat we met ons eigen voertuig konden wegrijden en de reis konden voortzetten. Dat zou gebeuren met een konvooi en je moest een aantal keer door een rivier; het leek me best een avontuur. Het was gelukkig steeds mooi weer, maar op donderdag, drie dagen na de aardbeving, begon het te regenen en dat hield die dag niet meer op. Een flinke teleurstelling, want dat kon nog wel eens betekenen dat de wegwerkzaamheden vertraging op zouden lopen. En jawel, vrijdag komt het nieuws dat de regen nieuwe landslides heeft veroorzaakt en de weg langer dichtblijft. Hoe lang, dat durven ze nu niet meer te zeggen.

Vrijdag rotdag

Tot die dag was alles eigenlijk prima. We zaten vast, maar het was best relaxt en we waren gewoon aan het wachten. De naschokken waren steeds minder heftig en frequent en je was er eigenlijk aan gewend geraakt. De eerste nacht was ik erg bang voor nog een aardbeving, maar de volgende nachten sliepen we allebei weer prima. Maar het bericht dat de weg voorlopig dicht bleef, wat voor ons betekende dat we weg moesten uit Kaikoura en ander vervoer moesten zien te regelen, kwam toch wel als een klap. Chris was gelijk erg teleurgesteld en bij mij kwam de klap toen we de camper aan het inpakken waren. Die vrijdag was dan ook echt een rotdag: updates inwinnen over de weg, echt besluiten om te evacueren, ons daarvoor inschrijven, de hele camper inpakken en verder behoorlijk wat stress om al de regeldingen. Zo hingen we aan de telefoon met de camperverhuurder (zij hadden geen vervangend vervoer), onze reisverzekering en de tussenpersoon waarbij we de camper daadwerkelijk hadden geboekt.

Laat in de avond, toen we inmiddels al op het evacuatieschip zaten, kregen we dan eindelijk het goede nieuws en kwamen de losse eindjes bij elkaar! Om het kort te zeggen: we hebben een andere camper én de verzekering betaalt nagenoeg alle kosten die we daarvoor maken! Dat zorgde toch voor een lichtpuntje aan het eind van een toch wel zware dag. We wisten nu zeker dat we onze reis zonder problemen weer konden voortzetten!

Op het marineschip

dsc04936  dsc04931

We schreven ons die vrijdagmiddag in om te evacueren, per marineschip. Het bleek dat we die middag de boot ook al op moesten; we zouden daar dan een nacht doorbrengen en de volgende ochtend vroeg vertrekken naar Christchurch. Met een Zodiac bootje (zo’n klein marinebootje met grote rubberen rand) werden we naar het schip gebracht. De zee was behoorlijk ruig en we waren dan ook kletsnat geworden. Aangekomen bij het schip bleek de zee te wild om veilig via de touwladder aan boord te klimmen en keerden we weer terug. Uiteindelijk moesten we in een ander bootje stappen, pakten we onderweg nog een paar golven, en werden we met boot en al het schip opgehesen. Dat was dan wel weer tof! Toen we eenmaal op de boot zaten, werd meegedeeld dat we niet één maar twee nachten op het schip verblijven.

dsc04946  dsc04961_1

Op het slapen na, in een kleine cabin met twaalf personen in een stapelbed van drie hoog, was het verblijf op het gigantische marineschip, de HMNZS Canterbury, heel goed geregeld. Er was een rec space (recreatieruimte) met tv en hapjes, het eten was meer dan goed en Chris heeft een toffe pet gescoord, die je alleen op dat schip kunt kopen (die is overigens ook niet meer af gegaan sindsdien). Buiten op het dek, vlakbij waar de helikopters van het schip opstijgen, had je telefoonbereik en werden we op de laatste avond nog even getrakteerd op een schitterende zonsondergang; onze laatste blik op Kaikoura.

dsc04967  dsc04976

Het dorpje Kaikoura

Kaikoura heeft toch wel een speciaal plekje in mijn hart. Wij zijn nu weg daar, maar de bewoners moeten nu met de gevolgen zien te dealen. Alle huizen waren van binnen één grote chaos, je kunt het dorp niet verlaten, bedrijven lopen verlies, het riool is zwaar beschadigd dus mag niet gebruikt worden en ga zo maar door. De zeebodem in het gebied is één tot drie meter omhoog gekomen en daardoor zijn er veranderingen in het landschap. Zo waren er nooit rotsen te zien in de zee en nu wel en zien eb en vloed er compleet anders uit. Ik hoop heel erg dat de bewoners het gewone leven weer kunnen oppakken en dat de wegen zo snel mogelijk gerepareerd en herbouwd kunnen worden. Het was tof om te zien hoe een community samenkomt in tijden van nood en hoe ontzettend vriendelijk en rustig iedereen was.

We made it!

Zondag 20 november, zeven dagen na de aardbeving, stonden we dan eindelijk weer op vaste grond. We haalden onze camper op en reden naar een fijne camping in Christchurch. We konden weer heerlijk douchen en onze kleren wassen, wat ook flink nodig was. We merkten in de dagen erna dat we toch flink moe waren en we echt weer moesten wennen aan het reizen. Ineens ga je gewoon weer verder en genieten, terwijl al die mensen daar nog vast zitten. Een heel gek idee. Maar na een paar dagen zijn we bijgeslapen en hebben we zoveel toffe dingen gezien dat de reisstemming er weer helemaal in zit!

dsc05034_1  dsc05008

Note: hierna zullen de blogs weer een beetje een normale lengte hebben, deze was wel heel lang 🙂

4 Comments

  1. Wow wat een ervaringen allemaal… Blij dat jullie nu weer verder kunnen.
    Die pet staat je echt goed Chris!
    En Herma, mooi beschreven alles.
    Fijne tijd nog daar!
    Xxx

  2. Lieve beide,

    Dank voor deze update, amazing story! Prachtig, beeldend geschreven, met sprekende foto’s.
    Er moet ook veel aan emoties verwerkt worden, vermoed ik. Wellicht kan dit goed in de vervolgtrip van de reis door Nieuw-Zeeland. Het is een onuitwisbare ervaring.
    Sterkte en veel liefs uit Haarlem

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *